Met de jeugdagent op ontdekking

17-11-2020

Wat was het een heerlijke, leerzame middag!

We zijn gestart IN het cellencomplex van het politiebureau. Dat was al best een spannende start. Ze mochten overal kijken en aanzitten, dus al snel werd de knop van de arrestantentoilet uitgevonden.

In de cellengang hebben we de CHECK-IN gedaan en uiteraard BRABBELTAAL. Starten-stoppen-starten-stoppen. Ook de politieagent deed mee!

Boven in een apart voor ons gereserveerde ruimte in het politiebureau hebben we gekletst over gelukkig zijn. Wat is dat eigenlijk? Wat is geluk? Kan een rijk iemand gelukkig zijn? Kan je rijk en beroemd zijn en toch ongelukkig? Kan je verdriet voelen en toch gelukkig zijn?

Toen kwam de steen met de superkracht tevoorschijn. De oudste kinderen hielpen de kleinsten. Welke heb jij? Waar heb jij vandaag de superkracht gebruikt?

Hierna heeft Robin (jeugdagent) over zijn passie voor zijn werk verteld. De oudste kinderen zaten bovenop het bureau en luisterden aandachtig. Er heerste gezelligheid, veilige ruimte om te vragen en te kijken en te luisteren én gewoon te bewegen.

Met de 2 jongsten van 5 jaar had ik 1 op 1 momentjes.

Er werd wat gedronken (appel-aardbeien water) en gesnoept (gezonde cake/koek en appeltjes).

De handboeien werd bij mij omgedaan en er werd geprobeerd ze af te doen (eerst zonder en daarna met sleutel). We deden samen een statuscheck en hierna zijn we met zn allen naar buiten gegaan!

Robin parkeerde de politiebus op de openbare weg en de kinderen konden deze uitgebreid ontdekken. Sommigen vonden het spannend en namen even afstand, keken toe, waarna uiteindelijk iedereen op eigen initiatief, op eigen tijd tóch de hele bus had uitgekamd. Alle toeters en bellen mochten aan, de gekleurde lampen werden geteld en toen iedereen achterin de bus zat werd de deur dichtgegaan. De ene vond het donkere spannend en voelde dat in zijn keel, de ander vond de deur dicht spannend en wilde graag alles uitschreeuwen en de anderen vonden het wel ok. Aansluitend zijn we auto's gaan staande houden, maar niet vóórdat we bespraken wat iedereen daarvoor nodig had. De meest mooie ideeën kwamen eruit. Niets zeggen, duidelijk aanwijzen, weten wat je wilt van de auto en jezelf heel groot maken zodat je gezien wordt.

Midden op de weg staan naast de politie agent Stephan, sterk staan, spanning voelen en niet vergeten te ademen. Iets heel spannend vinden en tóch doen. Met onbekende mensen praten en kiezen wat je wilt vragen. Zoveel doorbraken al samen behaald!

Afsluitend hebben we midden op het grasveld een kring gevormd waar we bewust geschreeuwd hebben. Je energie, stem, aan- en uitzetten. Vooral ook ontlading.

Het was veilig om het kind, kind te laten zijn. Er waren grenzen. Er werd geprobeerd overheen te gaan, er werd geholpen, er was een 'samen'. Het was een stoere middag waar kwetsbaarheden mochten zijn.

Omdat de Superheldenclub een co-creatie is, kregen de ouder 'huiswerk' mee:

Een filmpje namens mij over wat zij samen met hun zoon/dochter met de superkrachten steen konden en/of mochten doen. 'S ochtends de superkracht bespreekbaar maken. WANT deze steen met superkracht is er namelijk ALTIJD en heeft geen enkel oordeel. Je hoeft er maar naar te kijken en te kiezen wat je ermee gaat doen.

De vraag die de ouders in dit proces kunnen stellen is; wat zou jij vandaag willen doen met deze superkracht? Of 'wat kies jij vandaag te doen met deze superkracht?"

Aan het einde van de dag, of na thuiskomst school, kunnen de ouders vragen/bespreken of hij/zij de superkracht nog ingezet heeft en wat ermee gebeurd/mogelijk geworden is.

De ouders heb ik uitgenodigd vanuit oprechte nieuwsgierig te komen, open vragen te stellen en helemaal in hét moment te zijn (elk boodschappenlijstje loslaten).

De ouders ontvingen een door mij ingesproken kindermeditatie.

Samen luisteren, samenZIJN, met de superkrachten steen op hun navel.

Daarmee gaf ik mee:

Kinderen mogen liggen of zitten, ogen open of dicht te doen, bewegen of stil blijven. Er is geen moeten, het komt toch wel aan.